Κυριακή, 28 Απριλίου 2013

Πέμπτη, 25 Απριλίου 2013

Η "θεία Όλγα"

"Να βουτάς τη γλώσσα σου στο μυαλό σου πριν μιλήσεις", έλεγαν η παλαιάς κοπής γονείς στα παιδάκια τους. Φαίνεται όμως  δύσκολο στην εφαρμογή του το ρητό, ειδικά από νέες μαμάδες των οποίων ο αυτοσκοπός ήταν ακριβώς αυτός: να γίνουν μαμάδες.

Φίλη νέας μητέρας την επισκέπτεται για να δει το βρέφος. Η φίλη για διάφορους λόγους δεν έχει αποκτήσει ακόμα παιδιά. Η νέα μαμά θεωρεί χαριτωμένο να φωνάξει ενθουσιασμένη στο μωρό " Κάνε μια αγκαλίτσα στη θεία Όλγα!". Η θεία Όλγα δαγκώνεται. Όχι γιατί ο χαρακτηρισμός "θεία" είναι από μόνος του κακός, κάθε άλλο. Αλλά γιατί παιδιόθεν άκουγε τη μαμά της  να αποκαλεί  "θείες", όλες τις φίλες της που δεν απέκτησαν ποτέ παιδιά. Για να τις παρηγορήσει. Για να τους δώσει τον αμέσως κοντινότερο ρόλο σ'αυτόν της μητέρας.

Όταν είσαι ο εμπνευστής τέτοιων τεχνασμάτων, είναι τις περισσότερες φορές ένδειξη αγάπης. Όταν όμως μεγαλώνεις με αυτά, γίνονται καμπανάκια τα οποία παραπέμπουν σε ζωές ανθρώπων που ίσως δε θα θέλες να ζήσεις. Ή τέλος πάντων, δε θα είχες πρόβλημα να ζήσεις αλλά ο χακτηρισμός "θεία" δε σ' αφήνει να το αποφασίσεις , αφού η μία αυτή λέξη δε σου θυμίζει μόνο το προαναφερθέν πρόσωπο της παιδικής σου ηλικίας αλλά και όλες τις συζητήσεις γύρω από αυτό. Για το πόσο "ατύχησε" και για το ότι "οι ακαμάτρες κι οι λωλές έχουν τις τύχες τις καλές".

Ας αφήσουμε τις απανταχού "θείες" να αποφασίζουν οι ίδιες πώς θέλουν να αυτοαποκαλούνται. Και κυρίως, πώς θέλουν να ζήσουν.

Υ.Γ. Λευτεριά στη "θεία Όλγα"

Τρίτη, 23 Απριλίου 2013

Πιπέρι στο στόμα.

"Βάλε μπουφάν, ζακέτα, πανωφόρι, εσάρπα, κάτι επάνω σου".

"Έτσι θα βγεις έξω; "

"Δεν είσαι κατάλληλα ντυμένος."

"Πού πας έτσι γυμνή;"

"Μη σ' ακούσω να βήχεις!"

Και δύο μέρες μετά "Όταν τα λεγε η μαμά..."


Μαμαδίστικες κραυγές αγωνίας που αντέχουν στο χρόνο και που μόνο "όταν γίνεις μαμά θα καταλάβεις".


Και έγινα μαμά. Και κατάλαβα. Κι επειδή θέλω να είμαι "εναλλακτική", όταν φτάσει η ώρα της εξόδου, και άρα του μπουφάν,  εφευρίσκω τρόπους για να το πω χωρίς να το πω. Όπως "Έτσι θα βγει έξω; Με την μπλούζα;" , "Δεν κάνει λίγη ψύχρα; Να του πάρω κάτι μαζί;".  Ορκίζομαι να μη του πω ποτέ να βάλει μπουφάν. Πιπέρι στο στόμα, σκέφτόμαι. Και μπλέκω καλού κακού τα δάχτυλα πίσω από την πλάτη μου...


Πόσο κουραστικό να πεις "βάλε μπουφάν" χωρίς να το πεις. Και πόσο περίπλοκο να είσαι μαμά χωρίς να είσαι. Να είσαι κεφάτη και κουλ. Με περιποιημένα μαλλιά και καθαρά ρούχα, χωρίς λεκέδες από βρεφικούς εμετούς, χώματα από τις κούνιες ή λαδιές. Λεπτή αλλά και ανθεκτική. Στοργική και ακούραστη. Να κουβαλάς το παιδί παντού μαζί σου και όταν αποχωρείς από την παρέα, που θα κάτσει τουλάχιστον άλλο ένα δίωρο (γιατί εφυγες πάνω στο καλύτερο), το φαγητό σου να μένει πίσω στο τραπέζι άθικτο. Και καθώς απομακρύνεσαι, το γεμάτο πιάτο σου μικραίνει, οι χαρούμενες φωνές των φίλων σου σβήνουν κι εσύ σκέφτεσαι ότι τελικά έκανε πολλή ζέστη για μπουφάν.